Droog Brood smaakt naar meer

Omwille van de smeer

Er werd veel verwacht van hun derde. Als niet door het publiek, dan toch door henzelf. ‘Juist tijdens een economische recessie moet je uit pure overlevingsdrang nu eenmaal voor het grote geld gaan’, weten de heren – nog afgezien van de dure haarimplantaten en vlieglessen die beide heren onontkoombaar voor hun levensgeluk achten. Of, in hun eigen woorden: ‘Om der wille van de smeer likt de kat de kandeleer’, door hen vrij vertaald als ‘Eigenbelang is de drijfveer van vele handelingen.’

Oeroud-hollandse uitdrukking, hen op een onbewaakt moment aan de hand gedaan door de moeder van een van hen. Nu, een avondje Droog Brood is als een avondje over de verwrongen en opgefokte manier waarop we al te vaak met elkaar omgaan, elkaar (mis-)begrijpen en hoe we daarop reageren. Een klassiek genre in het cabaret. Aan de hand van een groot aantal tweegesprekken en ontmoetingen, voornamelijk in een bosrijke omgeving, worden we deelgenoot gemaakt. Het komt wat langzaam op gang, maar als het duo eenmaal op stoom is, dan is het ook goed raak. Onweerstaanbaar grappig, op het flauwe af, en toch geen inhoudsloos gebral. Daarin neemt Droog Brood een voorsprong op punten op hun collega’s van Ajuinen en Look. Daar waar het laatste duo effectbejag nastreeft, gaan de heren van Droog Brood een tandje hoger. Maar niet te hoog. Het blijft allemaal uiterst begrijpelijk en te duiden. Een sublieme timing zorgt vervolgens voor een bijna anderhalf uur schuddebuiken. Maar dat kan ook niet anders met beschermheren als kleinkunstregisseur Ruut Weissman en de steun van een van de Vliegende Panters. In vergelijking met de laatste groep haalt Droog Brood niet zo compromisloos uit, hoewel er toch ook geregeld onder de gordel wordt geraakt. Het cabaret van Droog Brood zoekt meer de nuance op, moet het hebben van de details, en het tijdsverloop. Dat uitermate in hun voordeel werkt. Ook in de huidige drukke tijden van het zap-cabaret. Want de stortvloed aan korte stukjes die ze over de bezoeker uitstrooien, worden ook nog eens verknipt. Modieus, maar het werkt in hun geval. En daar gaat het om.

Gezien op 6 december 2005 in Theater Zuidplein, Rotterdam.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s