Guido Weijers krijt binnen de lijntjes

Xipnao!

Het is zoeken geblazen na afloop van Xipnao!: welk deel was het nou dat Guido Weijers zou hebben overgepend van een Ierse potsenmaker? Beter gezegd: wie van z’n teamleden heeft zich laten inspireren door zo’n  whiskybrouwer zonder daarvan Guido op de hoogte te stellen? Of heeft Weijers misschien een kwade genius die hem beloert, of wat teveel vijanden, getuige de enorme publiciteit die erdoor op gang kwam?

Het is niet eenvoudig het deel terug te vinden waar het in de heisa om ging. Sterker: het is zelfs volslagen irrelevant dat te willen zoeken. In een wereld waar vrijwel alles en in no time van ctrl-v en ctrl-p aan elkaar hangt of wordt, is een oorspronkelijk idee een utopie, een illusie geworden. Alles bestaat al en is al eens gedaan, alle ideeën zijn al eens geventileerd – daar hoeft werkelijk niemand zich druk om te maken. Waar het tegenwoordig om gaat is of wat je maakt of doet overtuigingskracht bezit, of het goed ‘valt’, of het communiceert. Op de juiste plaats en op het juiste moment scoort. Daarbij maakt het niet uit of je voetbaltrainer, politicus, captain of industry dan wel cabaretier bent.

De cabaretcarrière van Guido Weijers is sinds twee jaar als een komeet omhooggeschoten. Met vorige programma’s als Myosotis en Oxymoron wist hij al hele volksstammen aan zich te verbinden, en die groei heeft zich voortgezet. De eerdergenoemde actie beschadiging-Weijers heeft niet geleid tot een leegloop van de zalen, niet tot annulering van voorstellingen, en ook al niet tot het minste boegeroep vanuit de zaal.

Misschien ligt dat ook een beetje aan het publiek dat op zijn voorstellingen bevolkt. Hij weet jongeren aan te spreken, en een hele hoop van die jongeren zijn niet de geijkte bovenbouwers met minimaal atheneum, maar juist havo- en nog ook daaronder. Niet heus doorgewinterde theaterbezoekers, bedoel ik maar te zeggen. En Weijers richt zich tot hen zonder op de knieën te gaan, schreeuwt ze in dat ze wakker moeten worden. Dat ze het heft in handen moeten nemen als ze hun leven vorm willen geven. Dat een zwerver in Thailand niet perse ongelukkiger hoeft te zijn dan zijzelf. Dat minimaal de helft van alle kippen voor de shredder gemaakt is. Dat lieveheersbeestjes tegen zinloos geweld zijn en slakken liefde elkaar geven zoals ook mensen het zouden moeten: met heel hun ziel, al hun zaligheid en heel het plakkerige lichaam.

Binnen de lijntjes krijten is nooit het sterkste punt van Guido Weijers geweest. In zijn kindertijd niet – en nu evenmin. En hij raadt iedereen aan zoiets ook niet en nooit te willen. Toch klinkt alles dat hij naar voren brengt nogal netjes en braaf. Zijn boodschappen zijn niet bijster schokkend, zijn engagement is niet hemelbestormend en zijn vorm niet revolutionair te noemen. Het mooie is juist dat alles bij hem overzichtelijk en begrijpelijk blijft. Zijn kracht ligt ook in de normale-mensentaal waardoor hij snel toegang heeft. En meer nog dan zijn persoonlijkheid spreekt dat hij alles met verve weet te brengen. En zo smeedt hij slim een verbond tussen al de theaterbezoekers in de zaal: een verbond van mensen die als het eropaan komt best willen nadenken, maar die dat nadenken eigenlijk liever aan anderen overlaten. Zoals je onnadenkend een ei van hand tot hand van voor tot helemaal achterin tot aan de laatste rij door de zaal laat gaan, om te beseffen dat zo’n ei eigenlijk een besmettingshaard eersteklas is: maar pas als Guido het je heeft gezegd.

Gezien: Xipnao! door Guido Weijers op donderdag 20 april in Theater Zuidplein, Rotterdam.  www.goedonthouden.nl

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s