De filosofe en de spasticus

Dance Works: Guerin / Listopad

Een wereldpremière van Lucy Guerin én een nieuw werk van de veelbelovende Bruno Listopad verenigd in een programma van uitersten.

De Australische choreografe Lucy Guerin houdt er graag van wat dieper te graven dan u en ik doorgaans plegen te doen. Haar website biedt haar daarvoor het ideale want geduldige podium – naast haar choreografieën natuurlijk: ‘De thema’s in mijn danswerk gaan over een tweevoudige natuur en tegenstrijdigheid. Ze roepen vragen op over tegengestelde keuzes in esthetische en emotionele zin, en dagen vaak uit om extreme paden te betreden. De dialoog die daaruit ontstaat stelt het publiek voor de uitdaging een manier te vinden om de huidige ongelijkheid in de wereld te accepteren en de spanning die daardoor wordt opgeroepen.’ Voorwaar niet niks. Dat belooft dus flink wat verheven denkwerk in de zaal om alles ook maar enigszins bij te kunnen benen.

De choreografieopdracht die Dance Works Rotterdam aan haar gaf is een primeur voor Nederland en een wereldpremière bovendien. Guerin studeerde af aan het Centre for Performing Arts in Adelaide, en danste daarna bij Russell Dumas’ gezelschap Dance Exchange in Sydney en Nanette Hassall’s gezelschap Dance Works in Melbourne. Van 1989 tot 1996 danste Guerin in New York met onder anderen Tere O’Connor Dance, Sara Rudner en de Bebe Miller Company.

In New York begon ze haar eigen choreografieën te maken, eerst solo’s voor zichzelf en later groepswerken. Dat resulteerde in 1996 op het festival Rencontres Choreographiques Internationales de Bagnolet in de Prix d’auteur. In hetzelfde jaar ontving zij een Bessie (New York Dance and Performance Award) voor de choreografie Two Lies. Mikhail Baryshnikovs White Oak Dance Project nam dit werk later op het repertoire. Inmiddels leidt ze terug in Australië haar eigen dansgezelschap.

Guerin en de artistiek leider van Dance Works Rotterdam, Ton Simons, kennen elkaar van hun beginperiode in New York, waar hij later zijn eigen gezelschap Ton Simons & Dancers leidde. Twintig jaar na dato leidt dat contact dus tot deze Rotterdamse opdracht, getiteld First Days. Daarin kijkt Guerin terug op haar eerste dagen in New York, maar dan wel gefilterd en gekleurd door haar ervaringen in het hier en nu. Of  in haar eigen, wat gezwollen taalgebruik: ‘Herinnering wordt een fysieke beleving in dit werk, dat onderzoekt hoe patronen en verbanden door de tijd ontstaan.’

Op het podium een witte, horizontaal vooraan over het podium gelegen baan tegen een zwarte dansvloer, met op dat witte vlak een uitstalling van huisraad: tafel, stoelen, tv, vaas, boek, bloemen, magnetron en nog wat van zulk spul. Ze heeft haar choreografie opgeknipt in een aantal taferelen die zij met boventitels inleidt: zoals op straat, ontbijt bij Leshko’s, op dansles, uitgaan, alleen thuis. De dansers van Dance Works nemen beurtelings en soms enkele van hen gelijktijdig plaats in deze huiskamer, terwijl de resterende dansers ons trakteren op moderne dans. De fragmentarische opzet van dit groepswerk waarvoor Guerin koos heeft tot gevolg dat haar choreografie meer weg heeft van een anekdotische laagdrempelige performance en ook wat van laten we zeggen wat gedateerd ogend danstheater. Dat komt haar werk niet ten goede. Bovendien blinkt haar danstaal niet uit in een innoverende zinsbouw. Het gevolg is dan ook een choreografie die langzaam maar zeker uitdooft. Het is na haar diepgravende gewauwel jammer dat dit nu het resultaat is van haar overpeinzingen.

De van oorsprong Portugese Bruno Listopad is een van de talenten die uit de rijkelijk bedeelde ‘stal’ van de Haagse Korzoschool stamt. Hij debuteerde in 1998 op het Holland Dance Festival en choreografeerde in het verleden ook voor onder andere Ballet Gulbenkian, Dansgroep Krisztina de Châtel en Rogie & Company. Tegenwoordig is hij in vaste dienst als gezichtsbepalend gastchoreograaf van de Rotterdammers. Listopads choreografische werk laat zich kenmerken door een individueel ingestelde bewegingstaal, die hij situeert in het spanningsveld tussen herkenbaarheid en vervreemding, tussen conceptuele vorm en menselijke expressie. De inspiratie voor Listopads nieuwe werk Anatomic Obliteration komt van de Japanse beeldend kunstenaar Yayoi Kusama, bekend van de stippen waarvan ze vrijwel al haar werk voorziet. Ook Listopad denkt na over zijn verhouding tot de buitenwereld: ‘Ik ga na hoe het lichaam functioneert als een ‘apparaat’ dat de niet-aflatende stroom van veranderingen en spanningen van het leven uitstraalt en omvat.

Door het bedenken van gedachte- en bewegingsexperimenten, verken ik hoe een bewust lichaam en onderzoekende geest te ontwikkelen. Deze helpen ons onze lichamelijke belevenissen te intensiveren en onze plaats in de wereld opnieuw te ontdekken.’ Kunst doordringt alles, volgens Listopad. Het resulteert in een choreografie voor drie dansers die zich aanvankelijk spannend laat aanzien vanwege een minimalistische opening, maar al snel vervalt tot een voorspelbaar geheel. Zijn choreografisch fileermes heeft hem geleid naar een anatomische les voor spastici. Deze spastische bewegingen waarmee hij zijn dansers toerust, zijn weliswaar niet alledaags, maar leiden aan de andere kant niet tot een verrassende choreografie. Daarvoor is zijn werk eigenlijk ook wat al te hermetisch van aard. Daar kan zelfs een berg zilvergespoten schoenen op de vloer niet tegenop.

Gezien: Dance Works Rotterdam: First Days door Lucy Guerin; Anatomic Obliteration door Bruno Listopad. Locatie: Theater aan het Spui, Den Haag.  www.danceworksrotterdam.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s