Karatecabaret

Alex Agnew in ‘Morimos solamente’

Belgenhumor. Een beste reputatie noch traditie op cabaretgebied heeft Vlaanderen niet: de onderbroekenlol van Urbanus van Anus, de snoeverijen van Gaaikema-epigoon Geert Hoste: daarmee hebben we het wel globaal gesproken wel gehad als we de laatste twintig jaar in ogenschouw nemen. Niet dat de Belgen geen humor hebben, op het satirische vlak zijn ze zelfs vaak een stuk scherper dan hun Nederlandse collega’s. De zuidelijke tongval van iemand als Kamagurka en het Belgische blad Humo bewijzen dat telkens weer.

De laatste jaren hebben de Vlamingen echter geweldig teruggeslagen door keer op keer de hoofdprijzen weg te kapen op de (Nederlandse) cabaretfestivals. En met Wim Helsen hebben ze gewoonweg een cabaretier van buitengewoon formaat in huis.

En in Alex Agnew heeft het zelfs de eerste Vlaming in huis die in 2003 de Jury- en de Publieksprijs won van het Leids Cabaret Festival. Alex Agnew is er eentje van het type ruwe bolster – zonder al te blanke pit: x91Als je op zoek bent naar de traan bij de lach, kijk dan naar het nieuws. Als je een melig kutlied verwart met diepgang: er zijn nog cabaretiers genoeg.x92 In zijn uiterlijke verschijning heeft hij wat weg van een wat verdwaalde rockabilly, en zijn humor beweegt zich ook in die richting. Deze rouwdouwende stand-up comedian maakt heavy metal-humor, aan de lopende band en als een uit zichzelf automatisch repeterend stengun.

Zijn nieuwe programma Morimos Solamente is een aaneenschakeling van vuilbekkerij, ongenuanceerde vullis en vooral snel, sneller, snellere humor. Toch kun je hem gevoel voor humor niet ontzeggen. Het jammere is alleen dat hij zichzelf kennelijk tevreden stelt met dik, soms wat vermolmd hout, dat overigens in dank wordt aanvaard door zijn toehoorders. Dat scoren op de snelle lach is comedians eigen, en dat is ook juist wat er mankeert. Daar waar de humor bij cabaret een doel, een boodschap dient x96 daar is bij stand-up comedy de lach zelf het doel.

Agnew weet ondanks een overvloed aan te makkelijke grappen toch te overtuigen. Vooral door zijn overtuigende presentie en ultravloeibare stembanden. Hij schakelt flitsend snel tussen stripstemmetjes en sonore American voice-over, tussen human beatbox-effecten en diergeluiden, tussen cowboy-Amerikaans en Hochschuldeutsch. Het loopt allemaal als een trein bij hem x96 en juist dat onderdeel is vatbaar voor verbetering. Af en toe wat gas terugnemen zou zijn optreden er sterker op maken, af en toe wat verstaanbaarder spreken zou dan als vanzelf een prettig bijproduct zijn. Het optreden dat ik zag was nog slechts een try-out. Het basismateriaal deugt x96 nu nog wat schaven en een prettige avond is het resultaat.

www.alexagnew.be

Gezien: Morimos Solamente door Alex Agnew op woensdag 15 november 2006 in Theater PePijn, Den Haag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s