Een nachtmerrie in een spookhuis

Alice Cooper trakteert op bizar gezinsuitje in Zoetermeer

Zijn theatrale live shows zijn legendarisch: een guillotine, een levende boa constrictor en zelfs een gereedstaande elektrische stoel stonden voor hem klaar op het podium. Wat bezielt een fenomeen van 63 om avond aan avond een vette zwarte kring rond zijn ogen op te brengen? Rockbeest Alice Cooper doet bijna ieder jaar wel ergens een ‘wereldtournee’. Deze keer doet hij ook Nederland weer eens aan, Zoetermeer om precies te zijn.

Een in witte nevelslierten gehulde maar werkzame guillotine, afschrikwekkende ijzeren hakbijlen waarmee meloenen werden opengespleten, een elektrische stoel, een sissende boa constrictor met gespleten tong en rondrennende kippen die de kans liepen om levend gevild werden – ziedaar een deel van de bizarre, monsterlijke attributen die rockbeest Alice Cooper in de seventies voor zijn theatrale live horrorshow het podium op sleepte. Een kenmerkende, androgyn lijkende en Dracula-achtig aandoende uitmonstering, dik opgebrachte zwartgeverfde kringen om de ogen die in dunne vogelspin-achtige lijnen naar alle zijden uitwijken. Vanuit zijn mondhoeken druipen eveneens twee dunne zwarte lijntjes, opgebracht met koolstofpotlood, naar beneden lopend.

Alice Cooper – vernoemd naar een zeventiende-eeuwse heks – was mijn eerste jeugdheld, en tuurlijk, hij was in- en inslecht. Het gulpend kwaad in levenden lijve. Elf, of tien misschien, was ik toen ik op mijn kinderfiets en geheel op eigen gelegenheid vanuit het zestig huizen tellende gehucht waar ik woonde naar het niet meer dan drie kilometer verderop gelegen naburige en in mijn ogen mondaine Midden-Limburgse dorpje tufte waar wél een platenzaak was, en daar van mijn zorgvuldig gespaarde zakcentjes mijn allereerste elpee kocht: het album Killer van Alice Cooper, ter compensatie misschien wel van het eerste singletje: Let’s Dance van The Cats. Killer dus, met op de hoes zo’n boa, tegen een bloedrode achtergrond. Even later kwam School’s Out uit – in een gelimiteerde oplage met een slipje als binnenhoes – en die hitsong werd al snel hét volkslied bij uitstek bij het al te opzichtig niet-willende, niet-wetende, recalcitrante, protesterende en nietsnutterige tienerpubliek – destijds en nog altijd.

“Ik wilde met Alice Cooper een tijdloos personage creëren”, zegt de als Vincent Furnier (‘Zeg maar Alice’) geboren rockster, “een protagonist in de geest van Batman, Superman, Spiderman en Dr. Jekyll & Mr. Hyde.” Kennelijk is dat goed gelukt, want ook tegenwoordig komen tieners met identieke zwarte kringen om hun ogen naar z’n concerten , waar dan ook ter wereld. “En ze zingen dan al m’n hits van de seventies, van de jaren negentig en van het laatste decennium uit volle borst en uit het blote hoofd mee”. Een rockhorrorshow als gezinsuitje. “Ik ben 63, maar ik vind het gaaf om te zien hoe tieners, vaders en moeders, opa’s en oma’s bij elkaar komen om naar mijn show te kijken en een prima avond beleven. Iedereen denkt dat ik het ‘evil’ in persoon ben, maar ik heb een gezin en kinderen, en ik rook en drink al dertig jaar niet meer, en gebruik geen drugs. Precies, sinds de song How you gonna see me now van de elpee From the Inside. Ik voel me nu fitter dan ooit. Moet ook wel als je jaar in jaar uit op tournee bent, en de conditionele aanslag die de shows op me plegen. Want die zijn nog altijd erg theatraal van opzet.”

Alice Cooper – eerst was er de band en pas daarna nam hij die als zijn artiestennaam aan – is de man die als eerste van pure rock zinderend theater maakte. Mijn liefde voor theater is door hem ontstaan. Natuurlijk: The Who had Tommy, David Bowie creëerde zijn alter ego Ziggy Stardust, en Ozzy Osbourne roerde ook toen al de trom, maar Alice Cooper wist anders dan de anderen aan zijn figuur eeuwigheidswaarde mee te geven door zijn gevreesde uiterlijk als buitenissig slangenmens te combineren met een compacte muzieksound, een klank die gebaseerd is op aller-eenvoudige gitaarlicks. Opvallende en goed klinkende shockrockmuziek verpakt in, toen al, uiterst visuele clips en live podiumoptredens. “Iedereen die vijftien is wil Smoke on the water van Deep Purple kunnen spelen op z’n gitaar. Maar ik merk dat jongeren ook graag míjn songs kopiëren.”

Verleden maand bracht hij zijn 27e album uit, getiteld Welcome 2 my nightmare. Min of meer een vervolg op de elpee Welcome to my nightmare uit 1975. Voor deze elpee heeft hij opnieuw samengewerkt met producer Bob Ezrin, de man die begin jaren zeventig de sound van Alice Cooper bedacht, een man die ook verantwoordelijk is voor, onder meer, Lou Reed’s Berlin. “We begonnen een halfjaar geleden aan het nieuwe album en alles verliep zo soepel dat we de elpee nu al konden uitbrengen. Toen we deze wereldtournee aan het voorbereiden waren, kon ik niet bevroeden dat alles zo snel zou gaan. Daarom heet deze tour de No More Mr. Nice Guy Tour.” ‘n Afscheidstournee kennelijk, gezien het ‘no more’ in de titel? Alice Cooper: “Nee hoor, een nieuwe tour is al in de maak.” No More Mr. Nice Guy is uiteraard een van de songs die op de zo’n 25 songs tellende setlist staat, en die verder nóg vele golden oldies vermeldt, plus een mix van recent en nieuw werk. “Mijn eigen persoonlijke favoriete song aller tijden? Dat is moeilijk kiezen natuurlijk, maar ik ben zelf dol op Might as well be on Mars, van het album Hey, Stoopid. Nee, dat nummer spelen we niet. Volgende tour misschien.”

Alice Cooper: No More Mr. Nice Guy – wereldtournee. Te zien op zondag 23 oktober in Silverdome, Zoetermeer. Meer informatie: http://alicecopper.com en www.cultuurpodiumdeboerdrij.nl.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s