Prikkelende teksten, eigenwijze liedjes

Roosbeef met De Demo-show in Diligentia

Roosbeef grossiert in wonderlijke, dromerige dan weer stuwend opgebouwde liedjes vol beelden en wendingen. Voorvrouwe Roos Rebergen doet binnenkort Theater Diligentia aan en gunt ons daarbij een kijkje in haar keuken.

Op haar tweede cd Omdat Ik Dat Wil bracht ze een dankwoord uit aan ‘iedereen met wie we ooit mee hebben gekust’ en bracht ze ‘applaus voor de natuur’ uit. Eenvoud is een wapen – en Roos Rebergen van popband Roosbeef weet dat wapen als maar weinig anderen te hanteren.

De geboren Duivense (1988) won in 2005, pas zeventien was ze toen, met haar toenmalige begeleidingsband de Grote Prijs van Nederland, een gekende onderscheiding voor aankomend nationaal poptalent. Pas enige tijd later, in 2008, verscheen de debuut-cd: Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten. Het is een album vol dartele, bijna springerige te noemen kleinkunstachtige liedjes, die overlopen van vaak poetische maar steeds ontwapenende tekstvondsten, noem het hartenkreten in een notendop. “Ergens vanuit een gevoel binnenin mij wellen flarden van zinnen op”, zegt de toetseniste. “Soms weet ik ze zelf niet te plaatsen, weet niet waar ze vandaan komen”. Het is uiterst verleidelijk met een reeks citaten te komen. Dan toch maar een enkel voorbeeld: ‘Hij wou homo worden / maar er kwam steeds iets tussen’ (uit: Pulpo); ‘Jij vindt de structuur van een rauwe champignon niet lekker / ik vind dat we niet moeten trouwen’ (uit: Iets te veel wij(n)); ‘Ik hield mijn buik voor je in / want ik ken je pas net’ (uit: Niet uitmaken). Een laatste: ‘En ik kijk in de spiegel / mijn sociale vaardigheden zitten op de juiste plek’. Ze zingt die teksten op een tamelijk onnadrukkelijke, bijna terloopse wijze en vaak in een huppelend ‘parlando’. “Ik vind het juist grappig als de woorden soms niet passen, als het een beetje wringt. Woorden vallen dan meer op,” merkte ze eens in een interview op. Voor haar lijzige, nu en dan zelfs temerige, breekbare, ongeschoolde stemgeluid val je als een baksteen of knap je faliekant af, een milde tussenweg lijkt voor haar wat ijle en iele kinderstemmetje niet mogelijk. Ook haar fysieke verschijning baarde opzien: een knalrode sluike haarbos die de felle afsluiting van haar blankbleke huid vormde van waaruit blauwgrijze hondenogen de ruimte in priemden. Optredens in nationale poptempels en op literatuur en popfestivals volgden, met veel succes.

Als opmaat tot de huidige theatertournee bracht ze even geleden een nieuwe EP uit: Warüm. “Het zijn zes liedjes die ik nog op de plank had liggen uit de tijd van de opnames voor mijn vorige cd. Zie het niet als restmateriaal, het zijn eerder nummers waar ik opnieuw zin en plezier in ontdekte toen ik wist dat deze theatertournee De Grote Demo-show eraan zat te komen en ik met wat nieuw materiaal op de proppen wilde komen”. Roosbeef ruilt het zogeheten clubcircuit dus in voor het met zwaar velours omgeven pluche van het theater. Als een kleindumpje belooft ze bezoekers muzikaal mee te verdwalen in het grote sprookjesbos van inspiratie en creatie. “We willen de ontstaangeschiedenis van sommige nummers laten horen, en je kunt er meer met het licht en de setting oogt wat meer aangekleed dan een poppodium. Misschien komen de nummers beter tot hun recht in een zo’n rustige omgeving. We kunnen nu ook meer akoestisch instrumenten inzetten, zoals koper- en houtblazers. Ook vertel ik tussen de nummers door wat korte verhaaltjes. Maar verwacht geen toneelstukje of zo!”, lacht Rebergen.

Roos Rebergen stopte op haar zeventiende met schoolgaan, bezocht daarna weleens een popopleiding aan een van de conservatoria in ons land, maar zag na enig nadenken toch af van een reguliere  muziekstudie. “Eerst was ik te jong, wat later vond ik het wel fijn om daar mensen van mijn leeftijd te kunnen treffen. Maar na het winnen van de Grote Prijs van Nederland kwam alles in een stroomversnelling terecht zodat het er gewoon nooit meer van gekomen is om naar een popopleiding of zo te gaan”.

De stijl van haar muziek is moeilijk te vangen en lijkt in zekere zin eigenlijk ‘nergens’ op. Het is een unieke sound in een wereld die aaneenhangt van bloedeloze papegaaientrends. Wel is ze onder de indruk van de energie die uitgaat van hiphop. “Ik haak vrij snel af, maar er gaat een goede energie van uit: hier zijn we dan, we hebben wat te vertellen, luister naar ons”. Haar muzikale voorbeelden lopen uiteen van de typische countrymuziek van Patsy Cline en de countryrock van Lucinda Williams tot meer recente Amerikaanse rock van Wilco en de band Bright Eyes. Van de luistermuziek op Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten heeft de sound van haar band zich ontwikkeld tot een meer dan voorheen energiek, rauw en soms ronduit rock klinkende geluid. “Een geluid met ballen”, zoals ze zelf zegt.

Roosbeef is op woensdag 31 oktober te zien in Theater Diligentia. Meer informatie op www.roosbeef.nl en www.diligentia-pepijn.nl. Telefonisch reserveren: (070) 3610540.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s