Happy hour met Anna Fedorova

Vijf miljoen views op YouTube

Vijf! Vijf miljoen views op YouTube. En dat dus met Rachmaninovs Tweede pianoconcert, ehh niet de gemakkelijkste muziek. Het gaat hier om een opname van het zogeheten Zondagochtend Concert uit 2013 met Anna Fedorova, in het Concertgebouw, en met de Nordwestdeutsche Philharmonie onder leiding van Martin Panteleev.

De vijfentwintigjarige Oekraïense pianiste bracht het werk, dat vele popmuziekminnaars hebben leren kennen door toedoen van John Miles (Music!) later uit op cd. Beetje jammer alleen dat er vervolgens geen vijf miljoen exemplaren van over de toonbank gingen. “Dat enorme aantal views op YouTube heeft me eerst overweldigd en nog steeds wel verbaasd”, zegt de vanuit Amsterdam opererende ster-in-wording door de telefoon over de online hit. “Ach, voorlopig heb ik er in ieder geval veel concertinvitaties en plaatopnamen aan overgehouden. En het is prima als mensen hierdoor gratis kennis kunnen nemen of in contact komen met dit prachtige muziekstuk”.

Ongeacht of ze Mozart, Ravel of Moessorgski speelt, altijd wordt haar enorme expressiviteit geroemd. Jaap van Zweden, tegenwoordig muzikaal directeur van vooraanstaande symfonieorkesten in Dallas en Hongkong, en in 2012 uitgeroepen tot dirigent van het jaar, laat op haar site optekenenen: ‘Anna is een prachtige kunstenaar, een grote pianiste en een zeer charmante, charismatische persoonlijkheid. Ik kan haar van harte aanbevelen!’

Bliksem
Fedorova maakt een bliksemcarrière. Op het moment dat ik haar spreek zit ze in de trein, onderweg naar een recital (Chopin, Moessorgski, Beethoven) in het plaatselijke Stadttheater van het Beierse Aschaffenburg. Komende zaterdag zet ze haar zegetocht met Rachmaninov voort in de Schönbergzaal van het Koninklijk Conservatorium. Deze keer met diens Derde pianoconcert en de Mitteldeutsche Kammerphilharmonie en Gerard Oskamp als dirigent.

“Dat behoort wel tot een van de uitdagingen, aldus Fedorova. Ze doelt op de moeilijkheid om onder steeds wisselende dirigenten en orkesten te spelen. “Je moet inschikken, je een beetje aanpassen. Meestal gaat dat wel goed, hoor, maar soms heeft het ook wel iets weg van een spel met geven en nemen als inzet”.

Rachmaninovs Derde pianoconcert (1909) wordt beschouwd als een van de moeilijkste werken uit de gehele pianoliteratuur en is derhalve een uitdaging voor vele professionele pianisten. Zelf noemt ze het een ‘Everest-piece’. “Een ongelooflijk werk, een echt meesterwerk. Intiem en introvert tegelijkertijd. Een enorm lyrisch werk ook, met grote emotionele kracht. Soms is het zelfs voor mij moeilijk om ernaar te luisteren, zoveel expressie gaat er van het stuk uit”.

Rachmaninov behoort als pianist zelf onbetwistbaar tot een van de groten van de vorige eeuw. Zijn opnamen getuigen van een grandioze opvatting van het pianospel, door de grootse opzet en de sterke geestelijke concentratie van zijn spel. Toch aarzelde hij tussen een pianistische en een compositorische loopbaan. Eigenlijk heeft hij deze bipolaire aanleg nooit kunnen oplossen. Uiteindelijk heeft hij beide roepingen weten te combineren, en dan vooral in de rol als vertolker van zijn eigen werk.

Binnenstebuiten
Vuurwerk. Bijna veertig minuten lang jezelf binnenstebuiten keren. Verschroeide handen. Voor de solist behoren de beginbladzijden tot de makkelijkste van welk pianoconcert dan ook, maar wat volgt wordt gerekend tot het moeilijkste uit het hele repertoire. Het gaat om  muziek met nauwelijks een enkele maat waarin de solist níet aan de bak moet. Als een van de grootste pianisten uit de historie bouwde pianist/componist Rachmaninov een waar lexicon aan pianistische uitdagingen op, waardoor zijn werk buiten het bereik raakte van menig pianist en alleen de grootste virtuozen het aankonden.

Welk van de drie delen vindt Fedorova het moeilijkst? “Alle drie! Het is een enorme rijgdraad. Maar toch ook een muziekstuk dat je weldadig beloont als het goed gaat. Dan blijft het bijna vanzelf bij je”.

Als favoriete vertolker noemt ze Erich van Clibum, die in 1958 onnavolgbaar zijn persoonlijke interpretatie gaf van Rachmaninovs Derde. “Maar het is erg moeilijk kiezen. Zeker ook de versies van Horowitz en Ashkenazy behoren tot mijn favorieten”.

De eerste keren dat ze haar virtuositeit in dit stuk en public aan de dag moest leggen, was ze best nerveus, zo bekent ze. “Ik wist niet wat ik moest verwachten. Maar tegenwoordig ben ik meer en meer relaxed en kan ik er zelfs van genieten”.

Anna Fedorova speelt Rachmaninovs Derde pianoconcert op zaterdag 21 november 2015 in de Schönbergzaal van het Koninklijk Conservatorium aan de Stolberglaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s