Aaibaarheidsfactor 10

Maarten Heijmans van ‘Ramses’ tot ‘Gelaarsde poes’

Nu eens chansonnier, toneelspeler, dan weer rockzanger of balletdanser. Maarten Heijmans is niet voor een gat te vangen. Ook bij hem heeft een kat meer dan één leven. Toch?

Aangereden. Boem pats. Been gebroken. Hij wijst op zijn in gips omhulde rechtervoet. Verzuchting. “Als motorrijder heb je meer kans op een ongeval, dat is statistisch nu eenmaal zo. Ik ben dankbaar dat het hierbij is gebleven”. Maarten Heijmans ten voeten uit. Hij lijkt te zijn geboren in een land met ander licht: Alleskunner. Musical, toneel, jeugdtheater, muziek. Film, tv, theater. Hij was chansonnier, balletdanser, van vrolijke student naar moordenaar Anton Roover in Soldaat van Oranje. En rockzanger. En dan nu een kater in De Gelaarsde Poes.

Zijn komeetachtige doorbraak kwam met Ramses, de met prijzen en superlatieven overladen tv-serie. Een Emmy Award gloort. En Heijmans kreeg voor de titelrol onder meer een Gouden Kalf, voor beste acteur. Ramses bracht hem behalve succes (‘Een van mijn mooiste ervaringen, ik kijk er met plezier op terug’) ook de weelde van een leerschool. “Bij tv- en filmproducties moet je normaal gesproken meteen plankgas geven. Bij Ramses was er een lange voorbereidingstijd van wel anderhalf jaar doordat de financiering niet meteen rond was. Het heeft me scherp gemaakt. Want ik had de tijd om onderhuids, in mijn hoofd een reservoir van hem te kunnen aanleggen. Ben eindeloos liedjes gaan luisteren bijvoorbeeld. Waarschijnlijk heeft me dat juist erg geholpen. Zoals het ook hielp dat Ramses een acteur was. Hij bleef zelfs onder vrienden in die houding hangen. Hij trok een schild rond zichzelf op. Ramses werd als klein jongetje verlaten door zijn moeder. En mijn rolopvatting was dat ik dat nooit meer wilde laten gebeuren: Liever zelf kwetsen dan nogmaals slachtoffer te zijn. Om vanuit die houding te kunnen spelen, dat was voor mij een luxe. Die heb je niet altijd”.

Favoriet
Shaffy stopte zijn ware zielenroerselen in zijn liedjes, zegt Heijmans. “Neem Als je niet bij me bent, een ballade van zijn tweede album. Niet echt heel ‘Shaffy’, want niet in die kenmerkende, liederlijke Franse sfeer die we zo goed van hem kennen. In de tekst beschrijft hij wat liefde in de kern voor hem betekende, hoe hij tegenover de liefde stond. Een prachtig nummer over iemand missen, erin berusten dat iemand ver weg kan zijn en toch voor altijd bij je is. Intens gebracht en toch distantie die doorklinkt. Eigenlijk precies zoals hij in het leven stond. En ja, dat ik dat als zijn favoriete nummer beschouw, dat zegt natuurlijk ook iets over mij”.

Sprongkracht
“Waanzinnig, buitenaards, wat dansers kúnnen, gedrild als ze zijn in hun kunstvorm, en het enorme bewustzijn van hun lichaam dat ze hebben: voortdurend verzorgen, aldoor aanrakingen”. Na Ramses vond hij zichzelf opeens terug in een van de balletstudio’s van Het Nationale Ballet, voor een voorstudie op de toneelvoorstelling Vaslav. En keek er zijn ogen uit. Bij Het Nationale Ballet kreeg hij ‘les’ van ex-danser, nu choreograaf Juanjo Arqués. “Alleen al het oefenen van het maximaal uitstrekken van een voet deed mij aan het eind van een trainingsdag zeer”.

Hij was niet bekend met de legendarische, excentrieke danser Vaslav Nijinsky en diens spreekwoordelijke sprongkracht en magie, al lag de bestsellerroman van Arthur Japin aan dat toneelstuk ten grondslag. “Ik heb me die rol heel anders eigen moeten maken dan die van Ramses. Ik kon me mede door dat boek en de danstrainingen totaal anders op mijn rol voorbereiden. Daarbij: Nijinsky is écht ongrijpbaar, een man ook die onbegrepen is gebleven”.

Poeslief
En dan nu een rol in een sprookje. Als poes. “Een kater, om precies te zijn”, corrigeert hij. Een spannende, gave rol, vindt hij het. “Een kat, dat is een mythisch wezen, elegant ook. Intelligenter en wijzer dan een hond”. Ook voor deze meest dierlijke rol is hij bereid diep te gaan: “Als je een rol denkt beet te hebben, dan sta je eigenlijk je eigen zoektocht in de weg. Je moet, nee: mag geen genoegen nemen met wat je denkt dat de rol is. Blijven durven, blijven experimenteren”. Een regisseur is daarin heel belangrijk. “Hij moet bereid zijn je te laten zoeken”.

Bij het Ro Theater tekent Pieter Kramer voor de regie van De Gelaarsde Poes. Hij maakte eerder bekende familievoorstellingen bij het Ro Theater, kaskrakers als Lang en GelukkigSnorro, Woef Side Story en De Zere Neus van Bergerac. Heijmans: “En hij is dus ook de man achter Theo & Thea! Geweldig vind ik dat: hoe Kramer toen al, en nog altijd, heerlijk schopt tegen alles wat burgerlijk is. Het is belangrijk dat te doen, juist nu, want te vaak dicteert de ‘markt’ hoe je dient te leven. Legt je op wat ‘normaal’ is. Maar er ís geen norm, behalve eentje: Wees jezelf”.

De Gelaarsde Poes wordt traditiegetrouw ‘Krameriaans’. “Denk aan het English pantomime, rond de kerst zie je er ook in Nederland veel. Vrouwenrollen worden er gespeeld door mannen, en het is een vrolijke, bonte parade, waar af en toe ook gezellig wat schunnigs valt. De geestige verwisseling in de titel van het stuk – van ‘kat’ in ‘poes’ – is dan ook een vette knipoog”.

Heijmans is dol op sprookjes. Hij ziet denkbeeldig de rode ruggen van Lekturama’s Luistersprookjes voor zich: “Geheel opgaan in het verhaal. Terwijl een stem op een cassettebandje voorlas had je met de koptelefoon op een onwijze totaalervaring. Sprookjes zijn heerlijk. Net als verhalen. Al in de prehistorie werden in de geborgenheid van grotten verhalen doorverteld, door ze te tekenen. Soms gaat het om pure horror. Neem Hans & Grietje: hun verhaal zou de filmkeuring niet halen, hoor. Toch herkennen kinderen absurditeit meteen, hoe jong ook. Ze hebben meteen door dat een verhaal of situatie niet waar is – en tóch geloven ze erin, gaan ze erin mee. Het is voor hen als iets moois, ook al ondergraaft het hun eigen waarheid. Voor mij is dat trouwens de essentie van theater”.

Vet
In het voorjaar van 2016 is hij te zien in de films Brasserie Valentijn en Of ik gek ben, het regiedebuut van Frank Lammers. Vooralsnog heeft hij echter enkele tourneeoptredens met zijn Shaffy-band moeten afzeggen. “Die voet”. Jammer vindt hij dat, want hij heeft een superband geformeerd. Voelt als een rockster. “James Blake-achtig, vette elektronische popnummers met een echte kopersectie. Negen man op het podium”. Eigenlijk is de band voor hem het diapositief van de tv-serie. “Ik kan er in kwijt wat Shaffy van binnen me heeft gedaan”.

Hij kijkt nog eens naar zijn been. Heeft hij soms een extra leven? “Toch zeker wel twee!?”

De Gelaarsde Poes van het Ro Theater gaat op 20 december 2015 in première in Rotterdam. Daarvoor en daarna is er een uitgebreide tournee door het hele land tot eind maart 2016. Kijk op rotheater.nl.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s