Geluk ligt in een klein hoekje

Club Guy & Roni met Slagwerk Den Haag in Happiness

De ene letter ‘P’ van het lichtbord ‘Happiness’ is kapot, doet het niet, licht niet op. We kijken dus naar gemankeerd geluk. En toch is geluk datgene waar iedereen aldoor op uit is. Toch? Club Guy & Roni danst ‘Happiness’.

De film Happiness (1998) van Todd Solondz is bevolkt met borderliners, autisten en wat je noemt über-sneue types. Maar op het eerste oog zien de personages er aannemelijk ‘gewoontjes’ of ‘alledaags’ uit, bijna als u en ik zogezegd. Pas gaandeweg het verloop van de film wordt zichtbaar dat ieder van hen er particuliere, vreemdsoortige angsten en dromen op nahoudt om de hoogste trede van wat geluk heet, te kunnen betreden: van verwrongen of soms verdrongen seksuele abberaties, tot verkrachting, pedofilie en moordzucht.

Een ongemakkelijke conversatie uit de film ten voorbeeld: Type nerdy man, bedaagd, in een zichtbaar mistroostige poging het liefdeshart te veroveren van de opzichtig weifelende vrouw die pal naast hem zit. Hij: ‘Val je op mannen?’ (stilte) ‘Jawel, maar zo simpel is het niet.’ (navrante stilte) ‘Ben je lesbisch?’ ‘Nee.’ (pijnlijke stilte) ‘Het is oké als je lesbisch bent, ik val op lesbiennes.’

“Wat mij zo getroffen heeft in die film,” vertelt Guy Weizman van Club Guy & Roni “is dat gewone mensen, antihelden, de vreemdste politiek-incorrecte conversaties voeren, bijna in het voorbijgaan.” Hij verwijst naar de foto’s van Diane Arbus (1923-1971, die werd wereldberoemd werd met zwart-witportretten van bizarre types, minderheden, en mensen met een afwijkend gedrag of uiterlijk. Op haar foto’s trekt een stoet aan nudisten, travestieten, personen met een geestelijke handicap, dwergen en reuzen en soms ‘gewone’ mensen voorbij. Het zijn foto’s die, met de bril op van vandaag, volgens Weizman vaak ook getuigen van politieke incorrectheid. “Zonder gene legde zij totale freaks vast. Maar ook mensen met het syndroom van Down. Dat zou nu niet meer zo kunnen. Er zouden onmiddellijk ethische vragen oprijzen.”

Gelukzoekers
Domweg gelukkig zijn. Kan dat? En hoe lang duurt zoiets dan eigenlijk? “Het pad naar het bereiken van levensgeluk is een speurtocht zonder garantie op succes,” weet Weizman, “maar wel een die in eenieders genenbank besloten ligt. In de kern zijn we allemaal gelukzoekers.”

Met de danstheatervoorstelling Happiness werpt Weizman de vraag op of we collectief het geluksgevoel zijn gaan overschatten. “Een jaar lang 365 dagen aaneengesloten alleen maar doodgelukkig zijn lukt dan misschien wel op Facebook, maar toch echt niet in real life. Geluk ligt voor niemand echt voor het opscheppen.”

Hoewel de eerder geschetste, korzelige dialoog niet letterlijk in de voorstelling voorkomt, ligt Solondz’ cultfilm welzeker ten grondslag aan de choreografie. “Ik geloof niet in letterlijk vertaalde films op het toneel.” Weizman knipoogt met zijn voorstelling vooral naar sluimerende angsten en dromen die als een tikkende tijdbom in ons binnenwerk liggen opgeborgen. Waartoe leidt de gevoelde plicht om je gelukkig te voelen? Bij enkelen komt die eruptisch aan de oppervlakte, bij andere blijft die sluimeren. Weizman: “Schaamte is het beste mechanisme om iedereen op het rechte pad te houden, de beste sociale controle.”

En dus zien we in Weizmans Happiness onophoudelijk vreemde snuiters paraderen, zonderlingen die hun echte en virtuele personages niet altijd uit elkaar kunnen houden en kiezen voor een hobbelig geluksgevoel. Maar doordat tussen de academisch gevormde dansers ook zes ‘echte’ mensen (dus geen acteurs of dansers) aan de voorstelling meedoen, krijgt Happiness een bitterzoete, navrante lading.

Oh, en bijna en passant wordt er ook stevig gedanst; acrobatisch, energie, explosief. Club Guy & Roni ten voeten uit. Ergens tussen punk, performance, postmodern, Pina en plat in. In samenspel met de musici van Slagwerk Den Haag, die werkelijk uit alle spullen een ‘slaatje’ weten te slaan, levert het een voorstelling op die ruimschoots ‘over de top’ is, maar wel op het netvlies gebrand blijft.

Als was ze de stoeipoes van de boksring huppelt een van de damesdanseressen met een tekstbord hooggeheven van rechts naar links op het podium: ‘My blood type is be-positive’. Even later: ‘Don’t count the days, make the days count’. Waarvan akte. Het mondt ten slotte uit in een opbeurend feestje, een bar-mitswa, een canal parade on stage, een oefening in onaangepast gedrag. Doe maar gek, dan doe je gewoon genoeg. Laat Halloween maar beginnen! Met Facebook als onstuitbaar uithangbord.

Happiness door Club Guy & Roni met Slagwerk Den Haag. Op zaterdag 29 oktober 2016 in Theater aan het Spui. Meer informatie: theateraanhetspui.nl en clubguyandroni.nl. Telefonisch tickets reserveren: (070) 346 52 72.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s