‘Het moeilijke is om weg te laten’

Serie Den Haag Centraal: Juweeltjes

Berry Holslag over theatervoorstelling van Robert Wilson

Wat is het allermooiste? Haagse kunstenaars delen wat hen het meest inspireert of inspireerde. In deze aflevering: ‘beeldend kunstenaar Berry Holslag over I was sitting on my patio this guy appeared I thought I was hallucinating.

Met gloed vertelt Berry Holslag over haar bezoek aan de theatervoorstelling van en met Robert Wilson en Lucinda Childs.

“Prachtig toneelbeeld, grensverleggend theater,” weet ze nog. “Die voorstelling heeft grote indruk gemaakt en heeft mijn werk beïnvloed.” Begin februari 1978, Koninklijke Schouwburg. Ze was dertig en kwam veel over de vloer bij het HOT en de Koninklijke Schouwburg. Ook volgde ze het Nederlands Dans Theater op de voet. “Er was een leuk en groot aanbod’. Het nieuwe stuk van Wilson en Childs moest iets bijzonders zijn, grensverleggend ook, zo had ze gededuceerd. “Juist daarvóór had het tweetal ‘Einstein on the Beach’ geregisseerd, een opera van Philip Glass. Ik was aan de hand van recensies al enigszins bekend met hun werk.”

Het toneelbeeld staat haar nog goed bij. Minimalistisch. “Wilson wilde zo min mogelijk decorstukken en rekwisieten op het toneel. ‘Less is more’ als uitgangspunt, ook al om je op het verkeerde been te zetten. Spannend was dat. Je zag dus een leeg, ‘clean’, zelfs steriel decor. Wat je probeert als kunstenaar is om tot de essentie te komen. Daar heb je niet zoveel voor nodig. Het moeilijke is juist om weg te laten.”

Pontificaal opgesteld stond een lage, lange constructie van mat aluminium als zitbank.

“Wilson zat daar, zijn lichaam uitgestrekt. Naast hem een telefoon. Als hij de hoorn oppakte voerde hij gesprekken, in abstracte, onafgemaakte zinnen waar voor mij geen touw aan vast te knopen viel. Niet-verhalend theater. Dat vond ik juist amusant.” In de toneelopening hing een transparant doek waarop beelden werden geprojecteerd. Maar die boden evenmin houvast. “Er wás geen houvast, ook al zou je dat gezocht hebben.” Maakt trouwens niet veel uit, vindt ze. “Het was een theaterperformance.  Je kijkt naar wat er op je afkomt. Het gaat om de ervaring. Wilson en Childs waren daarmee hun tijd ver vooruit.”

Na de eerste akte met Wilson verscheen Lucinda Childs ten tonele, vertelt Holslag, ‘op dezelfde bankconstructie als Wilson’. Later liep Childs ook rond terwijl ze steeds exact dezelfde tekst prevelde als Wilson, die hooguit zo’n 100 tekstregels omvatte. “Maar die interpreteerde ze dan wel op haar eigen manier.”

Die man en vrouw zijn dus inwisselbaar, in tekst en beeld, was haar conclusie. “Dat vond ik interessant en inspirerend. De acteurs transformeerden tot beelden, bijna zoals ik toen zelf ook beelden maakte. Het gaat over aanwezigheid. Wat die mensen doen maakt niet eens zoveel uit – ze zijn er, en je kunt er kennis van nemen.” Dat is het beginpunt. “Kunst begint met iets wat je ziet, wat je waarneemt en vervolgens ervaart. Maar dat maakt een werk beslist niet oppervlakkig. Zonder inhoud geen vorm. Dat zit in mijzelf als kunstenaar. Natuurlijk is er een diepere laag, en evenzo bij Wilson en Childs.”

Berry Holslag (1947) is beeldhouwer. In Den Haag zijn van haar hand onder andere ‘Reconstructie Teniersstraat’ (1987, Bloemaertstraat / Van Dijckstraat) ‘Guards’, een man en vrouw bovenop hoge witte op zuilen’ (1988, Loosduinseweg) en ‘The Observer’ (1994, Beeldengalerij / Grote Marktstraat) te zien. Meer op: http://www.berryholslag.com

Werk van Robert Wilson is te vinden op YouTube, waaronder ‘Sonnets’, ‘Adam’s Passion’ en ‘The Black Rider ‘(met Tom Waits).

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s