Astrid Seriese & Erwin van Ligten flonkerend in ‘Blues & Poetry’

In het theaterconcert Blues & Poetry hebben zangeres Astrid Seriese en gitarist Erwin van Ligten zich laten inspireren door hun Indische achtergrond. Tussen de muziekstukken door vertelt Seriese over haar ervaringen als Indo van de tweede generatie en vooral over haar familie.

In de jaren negentig zong en acteerde Astrid Seriese in grote klassieke muziektheaterdrama’s waaronder M = Man, Music, Mozart en Trojaanse Vrouwen. In die tijd ook verschenen ook in rap tempo cd’s van haar, en bracht ze enkele muzikale theatershows uit waarmee ze door het land toerde. Nog altijd behoort ze tot de topvocalisten op jazzgebied in Nederland: In juni vorig jaar kreeg ze een onderscheiding voor beste vrouwelijke vertolking van Blow Wind Blow van Tom Waits.

‘Je man gaat er met je beste vriendin vandoor, je raakt je baan kwijt en je hebt een lekkage in huis, precies boven je bed. Het leven is kortom doordrenkt met blues. Zo opent zangeres Astrid Seriese haar theaterconcert Blues & Poetry. ‘De blues, dat is voor mij een levensgevoel’, zo sprak Seriese onlangs uit in een radio-interview. Daarmee gaf ze aan dat het niet zozeer bluesnummers zijn die het tweetal Seriese & Van Ligten tijdens dit theaterconcert laat klinken, maar dat het gaat om de persoonlijke toets. De poëzie uit de titel is een verwijzing naar de sfeer van het optreden, maar ligt ook in het gebruik van gedichten als muziekteksten.

Seriese en Van Ligten, hun beider voorland ligt in het verre, maar voor vele Nederlanders toch ook nabije Indonesië in wat lieflijk De Gordel van Smaragd heet. Dat van Astrid Seriese ligt feitelijk in het Haagse; dat van Erwin van Ligten voert persoonlijk terug op geboortegrond in Surabaya, Java. De twee kennen elkaar al lange tijd en hebben nu hun krachten gebundeld in een sfeervol theaterconcert, Seriese bogend op haar markante stemgeluid en geweldige podiumuitstraling, Van Ligten met name op zijn talenten als gitaarvirtuoos. Behalve uit de gitaar tovert Van Ligten bovendien uit een elektronisch instrumentarium dat min of meer onder zijn voeten ligt verborgen, en waardoor het mogelijk is gebruik te maken van samples en, bijvoorbeeld, een basdrum.

Op de setlist prijken, naast enkele eigen composities, songs van onder anderen Tom Waits, Mahalia Jackson, Joan Armatrading, Joni Mitchell en Bessie Smith. Prachtig uitgevoerd. De uitvoering van de songs is bij het duo in prachtige handen. Meteen is duidelijk dat de stem van Seriese in de loop van de jaren aan expressie en kracht gewonnen heeft, en lijkt het chocoladebruine timbre van haar met het klimmen der jaren zelfs nog een tikkeltje donkerder en wat lager dan voorheen. Ze vormt een prima tandem met Van Ligten, die behalve ondersteunende diensten zoveel flair heeft dat iedere song daardoor een geheel eigen karakter en sound krijgt, of het nou om Tom Waits (Yesterday is here) gaat of Nina Simone/David Bowie (in Wild is the Wind). Tegelijkertijd vormt juist dat gegeven een hinderpaal, omdat het rauwe karakter van enkele songs daardoor verloren dreigt te gaan. Je zou hopen dat er nu en dan meer rafelrandjes te horen zijn, met Seriese vaker grommend of met haar stemvolume op maximaal uithalend. Door het voortdurende gebruik van nagalm op het doorversterkte gitaargeluid en vaak ook de zangstem ontstaat helaas een afstand. Een zekere intimiteit gaat op die wijze enigszins verloren.

De songs worden verbonden met persoonlijke vertellingen van Astrid Seriese. Persoonlijk getinte verhalen, korte vertellingen, die vaak teruggrijpen op haar kindertijd, en met haar vader en familie in de hoofdrol. De sfeer van intimiteit die hier wordt opgewekt krijgt in de muzikale uitvoering naar mijn smaak iets te weinig vervolg. Daar is nog winst te behalen. Ook kunnen enkele verhalen meer kracht, meer inbedding krijgen, door er meer dramaturgische kracht en een sterkere verhaallijn in te weven. Zo wordt de potentie van een verhaal over haar vader die in blinde paniek door Astrids zus in het verzorgingshuis waar hij toen woonde getroost werd, en hem rustig kreeg door hem heel zachtjes in haar armen te nemen, niet ten volle benut om dat je niet weet wat de aanleiding ervan was.

Blijft zonder meer staan dat Astrid Seriese zich op het podium zichtbaar als een vis in het water voelt. Daaraan herken je, voel je, de vrouw die in grote, klassieke muziektheaterdrama’s als M is Man, Music, Mozart en Trojaanse Vrouwen de show stal, en voor wie componist Louis Andriessen nog altijd grote waardering heeft, zo liet hij een tijd geleden nog maar eens blijken in het tv-programma Vrije Geluiden.

http://www.astridseriese.nl