Immuun

Gedicht

Ik kan geen troostrijke gedachten verdragen, juist nu
geen troostrijke online museumbezoeken
geen online theaterregistraties
geen dans, geen cabaret, geen lieflijk liedje

Ik besta, met mezelf, 24/7 op mezelf
Ik besta, omringd met wifi, hifi, TV, CD, radio en streams
Ik besta, want ik  lees.
– maar toch ook stukje bij beetje, langzaam maar zeker, doder dan voorheen

Geen oog in oog, geen diepte
geen aanraking, geen omhelzing, geen edele handreiking

Het leven is levensgevaarlijk, een ziekte met gegarandeerd dodelijke afloop
Wisten we al

Dieren zijn we
Dat waren we even vergeten

Astrid Seriese & Erwin van Ligten flonkerend in ‘Blues & Poetry’

In het theaterconcert Blues & Poetry hebben zangeres Astrid Seriese en gitarist Erwin van Ligten zich laten inspireren door hun Indische achtergrond. Tussen de muziekstukken door vertelt Seriese over haar ervaringen als Indo van de tweede generatie en vooral over haar familie.

In de jaren negentig zong en acteerde Astrid Seriese in grote klassieke muziektheaterdrama’s waaronder M = Man, Music, Mozart en Trojaanse Vrouwen. In die tijd ook verschenen ook in rap tempo cd’s van haar, en bracht ze enkele muzikale theatershows uit waarmee ze door het land toerde. Nog altijd behoort ze tot de topvocalisten op jazzgebied in Nederland: In juni vorig jaar kreeg ze een onderscheiding voor beste vrouwelijke vertolking van Blow Wind Blow van Tom Waits.

‘Je man gaat er met je beste vriendin vandoor, je raakt je baan kwijt en je hebt een lekkage in huis, precies boven je bed. Het leven is kortom doordrenkt met blues. Zo opent zangeres Astrid Seriese haar theaterconcert Blues & Poetry. ‘De blues, dat is voor mij een levensgevoel’, zo sprak Seriese onlangs uit in een radio-interview. Daarmee gaf ze aan dat het niet zozeer bluesnummers zijn die het tweetal Seriese & Van Ligten tijdens dit theaterconcert laat klinken, maar dat het gaat om de persoonlijke toets. De poëzie uit de titel is een verwijzing naar de sfeer van het optreden, maar ligt ook in het gebruik van gedichten als muziekteksten.

Seriese en Van Ligten, hun beider voorland ligt in het verre, maar voor vele Nederlanders toch ook nabije Indonesië in wat lieflijk De Gordel van Smaragd heet. Dat van Astrid Seriese ligt feitelijk in het Haagse; dat van Erwin van Ligten voert persoonlijk terug op geboortegrond in Surabaya, Java. De twee kennen elkaar al lange tijd en hebben nu hun krachten gebundeld in een sfeervol theaterconcert, Seriese bogend op haar markante stemgeluid en geweldige podiumuitstraling, Van Ligten met name op zijn talenten als gitaarvirtuoos. Behalve uit de gitaar tovert Van Ligten bovendien uit een elektronisch instrumentarium dat min of meer onder zijn voeten ligt verborgen, en waardoor het mogelijk is gebruik te maken van samples en, bijvoorbeeld, een basdrum.

Op de setlist prijken, naast enkele eigen composities, songs van onder anderen Tom Waits, Mahalia Jackson, Joan Armatrading, Joni Mitchell en Bessie Smith. Prachtig uitgevoerd. De uitvoering van de songs is bij het duo in prachtige handen. Meteen is duidelijk dat de stem van Seriese in de loop van de jaren aan expressie en kracht gewonnen heeft, en lijkt het chocoladebruine timbre van haar met het klimmen der jaren zelfs nog een tikkeltje donkerder en wat lager dan voorheen. Ze vormt een prima tandem met Van Ligten, die behalve ondersteunende diensten zoveel flair heeft dat iedere song daardoor een geheel eigen karakter en sound krijgt, of het nou om Tom Waits (Yesterday is here) gaat of Nina Simone/David Bowie (in Wild is the Wind). Tegelijkertijd vormt juist dat gegeven een hinderpaal, omdat het rauwe karakter van enkele songs daardoor verloren dreigt te gaan. Je zou hopen dat er nu en dan meer rafelrandjes te horen zijn, met Seriese vaker grommend of met haar stemvolume op maximaal uithalend. Door het voortdurende gebruik van nagalm op het doorversterkte gitaargeluid en vaak ook de zangstem ontstaat helaas een afstand. Een zekere intimiteit gaat op die wijze enigszins verloren.

De songs worden verbonden met persoonlijke vertellingen van Astrid Seriese. Persoonlijk getinte verhalen, korte vertellingen, die vaak teruggrijpen op haar kindertijd, en met haar vader en familie in de hoofdrol. De sfeer van intimiteit die hier wordt opgewekt krijgt in de muzikale uitvoering naar mijn smaak iets te weinig vervolg. Daar is nog winst te behalen. Ook kunnen enkele verhalen meer kracht, meer inbedding krijgen, door er meer dramaturgische kracht en een sterkere verhaallijn in te weven. Zo wordt de potentie van een verhaal over haar vader die in blinde paniek door Astrids zus in het verzorgingshuis waar hij toen woonde getroost werd, en hem rustig kreeg door hem heel zachtjes in haar armen te nemen, niet ten volle benut om dat je niet weet wat de aanleiding ervan was.

Blijft zonder meer staan dat Astrid Seriese zich op het podium zichtbaar als een vis in het water voelt. Daaraan herken je, voel je, de vrouw die in grote, klassieke muziektheaterdrama’s als M is Man, Music, Mozart en Trojaanse Vrouwen de show stal, en voor wie componist Louis Andriessen nog altijd grote waardering heeft, zo liet hij een tijd geleden nog maar eens blijken in het tv-programma Vrije Geluiden.

http://www.astridseriese.nl

Woordkunstenfestival

Poëzie aan De Waterkant

Laat je roeren en vervoeren op zaterdag 15 augustus op het terras van Theeschenkerij De Waterkant. In het op en top en die dag hopelijk zonovergoten Haagse Westbroekpark kun je, gezeten op een zelf meegenomen kleedje dan wel uitgestrekt gelegen in het groene gras, voor niks en noppes genieten van performancepoëzie door Haagse dichters, live muziek en een boekpresentatie. Poëzie aan De Waterkant is een los middagje (14.00 – 17.00 uur) boordevol exacte woordkunst, scherpe randjes en voordrachten vol energie.

Deze negende editie staat in het teken van de boekpresentatie Met Beide Voeten in de Modder # 2. Net als in de succesvolle eerste bundel, die vorig jaar het licht zag, kregen vijf dichters van de Haagse stadsdichter Harry Zevenbergen de opdracht om een week lang te verblijven op een min of meer typische Haagse locatie naar keuze. De ervaringen van hun logement werden vastgelegd in de vorm van een dagboek en gelardeerd met foto’s en een serie gedichten. De verhalen van de dichters geven een onalledaagse blik op het reilen en zeilen achter de schermen, van plekken waar een buitenstaander doorgaans niet snel komt.

Zo voer in het eerste boek dichter Jeroen de Vos mee op een Scheveningse kotter, bezocht Gilles Boeuf het Duinwaterbedrijf, wierp Jet Crielaard een blik achter de schermen bij Poppentheater Kooman, ging David Muiderman naar de Haagse Markt en toog Anne-Tjerk Mante naar de Tweede Kamer. Het resulteerde in een boek dat bol staat van werkelijk alleraardigste observaties, rake typeringen, en, natuurlijk, mooie taal. Jeroen de Vos tekende op: Groot vertoon / acht uur ’s ochtends / vanuit de patrijspoort / zie ik dat god / alles heeft opgepoetst / de zee schittert aan alle kanten / het glimt en blinkt. / zou er soms visite komen? Of neem Anne-Tjerk Mante: Persbericht / De weeën hadden ingezet / Er was geen houden aan / Alles behalve persvrijheid.

 

Voor de tweede aflevering van Met Beide Voeten in de Modder zochten Andy Willoughby & Bob Beagrie, two Englishmen in Den Haag on the trail to Albion, naar weemoedige en opvallende stukjes Engeland; liep Guido Utermark mee met neo electro-hippies in Theater Zeebelt; reed Henk van Zuiden met zijn Siberische husky oneindig mee in de Haagse tram; hielp kunstenares en singersongwriter Eva Meijer een handig handje mee in vogelasiel De Wulp; en ‘tippelde’ Diann van Faassen, bekend van de poëzie-electrofolkgroep D.O.M., in de roemruchte Doubletstraat / Geleenstraat. Uiteraard zijn de genoemde dichters van de partij tijdens de komende editie van Poëzie aan De Waterkant.

Meer informatie: http://www.subliterair.org