Theatraal door Segbroek dwalen

Zand & Veen II door De Nieuwe Regentes

De vaak tot vervelens toe opgeworpen begrippen zand en veen zijn wel nog altijd synoniem voor het innerlijk van Den Haag. Theater De Nieuwe Regentes aan de Weimarstraat, op de scheidslijn van zand én veen, maakte vorig jaar met wijkbewoners de voorstelling ‘Zand & Veen’. Nu is er de tweede editie.

De rijkere woont op het zand, de armere op het veen. Dat is het clichébeeld. Volstrekt niets nieuws onder de zon voor Hagenaars, Hagenezen noch ingepalmde Scheveningers. Veel spannender is de wetenschap dat het Regentesse- en Valkenboskwartier precies op de grens daarvan ligt, met Theater De Nieuwe Regentes als verbindend cultuuranker. Dat begrip, cultuuranker, is in Den Haag trouwens een cultuurpolitiek begrip: het staat voor wijktheaters die zich inspannen om bewoners te enthousiasmeren voor kunst en cultuur.

De verhalen voor Zand & Veen werden proactief opgediept door het zelfbewuste De Nieuwe Regentes. “Wij zijn er voor de buurt,” zo werpt Laudie Vrancken van De Nieuwe Regentes de eerste steen op. “Het is onze taak om via kunst en cultuur verbindingen te leggen en talent te spotten. Dat doen we onder meer in het project ‘Het Beste uit De Buurt’. Daar kwam zoveel talent opborrelen dat we vorig jaar besloten er zelf een voorstelling omheen te bouwen: ‘Zand & Veen’. Voor de regie werd Hans van den Boom aangezocht, voorheen artistiek leider van Stella Den Haag. Vrancken: “Ik vind het belangrijk om amateurs, professionals en publiek samen te brengen.”

De verhalen die in de eerste editie te berde werden gebracht, waren linea recta afkomstig uit het hart van buurtbewoners. “Hun persoonlijke verhalen voerden het publiek door Segbroek,” zegt regisseur Van den Boom . “In de eerste editie klonken verhalen van nieuwkomers op gelijkwaardig niveau naast die van omwonenden die terugverlangen naar de wijk zoals die vroeger was. Maar er waren ook jongeren. En die willen vooruit.”

Wat hen allen bindt is dat ze allemaal hun eigen dromen en verlangens koesteren. Van den Boom: “De eerste editie ging over eenieders strijd om een zelfstandige plek te veroveren in de wijk, of over een bedlegerige moeder, of het veranderde straatbeeld.”

Ook in de tweede editie die opnieuw werd geregisseerd door Hans van den Boom zijn de verhalen uit het leven gegrepen. Al zijn die dit keer minder kenmerkend voor de wijk. In ruil daarvoor zijn ze universeler van aard. Gebleven zijn in ieder geval de poëzie en de muzikaliteit. En dus lopen we imaginair met de personages mee door de Weimarstraat via de Beeklaan en de Columbusstraat naar de Suezkade, door wijkpark De Verademing en langs circusschool Circasso in de Teijlerstraat naar het Regentesseplein.

Audities
“De eerste editie was gebouwd rond een mix van beginnende stand-up comedians en gevorderde leerlingen van de Circaso,” licht Van den Boom toe. “Maar voor Zand & Veen II besloten we audities te doen. Toen daaruit een veelal blanke cast ontstond, zijn we op zoek gegaan naar een betere afspiegeling van de wijk.” Door wat extra acties staat er nu een dwarsdoorsnede van bewoners uit Segbroek in de spotlights. “Het is een groep van dertien, variërend van mensen met veel aanleg tot spelen tot mensen die een erg interessant verhaal hadden en daardoor meedoen.”

2020
“Vorig jaar hebben we bescheiden ingezet. Voortbouwend op het succes dat we toen hadden, spelen we dit jaar ook in Theater aan het Spui en Theater Dakota – en daar zijn we best trots op.” Laudie Vrancken richt haar pijlen nu al op het jaar 2020. “Dat is onze stip op de horizon. Dan bestaat het gebouw, een voormalig, roemrucht badhuis dat we in beheer hebben, op de kop af honderd jaar. We gaan dan groots uitpakken, onder meer met een verzameleditie van ‘Zand & Veen’. Tot die tijd maken we ieder jaar een nieuwe.”

Zand & Veen II van De Nieuwe Regentes, donderdag 22 juni 2017 in Theater Dakota, en op vrijdag 1 september 2017 tijdens de seizoensopening van De Nieuwe Regentes. Meer informatie: denieuweregentes.nl.

Advertenties

Mannentranen op een snerpende viool

Muziektheatergroep Via Berlin met Een Mond vol Zand in de Koninklijke Schouwburg

Wat als je man, een oorlogsjournalist, spoorloos lijkt te zijn verdwenen, en je hem uitgemergeld, gedesoriënteerd en verwilderd bij een andere vrouw, midden in een woestijn, terugvindt? De jonge muziektheatergroep Via Berlin maakte onder de vlag van Theatergroep Orkater over dit gegeven een indringende en in muzikaal opzicht gevoelige voorstelling: Een Mond vol Zand. De voorstelling speelde eerder op Oerol, en is nu ook in het theater te zien.

“Geen lichtgewicht”, noemt regisseur Ria Marks het stuk. “Deze voorstelling gaat echt ergens over. De oorlogssituatie is van wezenlijke betekenis voor dit stuk, het speelt zich namelijk af in Afghanistan.”
Op Oerol, het jaarlijkse multidisciplinaire kunstfeestje op Terschelling, fungeerden de zandduinen van het eiland als podium. “Dat was prachtig”, zegt Marks, “al dat zand dat ons daar tot aan de verre einder omringde. In de theaterversie die we er nu van hebben gemaakt komt dat gevecht tegen het zand op een andere wijze naar voren. Geen letterlijke zandbak, nee, want theater is toch vooral suggestie. In vergelijking met Oerol kunnen we nu het licht controleren, dat was daar op locatie natuurlijk niet het geval. Zo heeft iedere plek gelukkig z’n eigen charmes.”

Via Berlin is het gezelschap van actrice Dagmar Slagmolen en muzikante Rosa Arnold. In Een Mond vol zand maken zij gebruik van klassieke- en zelfgeschreven muziek. Marks: “Rosa Arnold wil graag klassieke muziek op een ongebruikelijke manier doorgeven. Dat is ook af te lezen aan de bezetting en de composities: muziek voor viool, melkbus-cello, verschillende percussie-instrumenten, zand en plastic. Er wordt onder meer een twaalf minuten durende chaconne van Bach gespeeld. Die dringt juist door de manier waarop die theatraal is ingebed tot op het bot bij je door. Het mooie van de voorstelling is dat we een muzikale vorm hebben weten te geven aan fundamentele vragen. Vragen over wat een oorlog met een man kan doen, en hoe man en vrouw zich tot elkaar kunnen verhouden.”

Marks, die nog geregeld ook zelf op het podium staat bij onder meer Orkater, en in vroeger dagen deel uitmaakte van Theatergroep Carrousel, geniet ook bekendheid als filmactrice, onder meer van Valse Wals. Marks en Via Berlin kwamen elkaar op het spoor door een workshop bij Orkater. “De manier waarop Dagmar en Rosa tekst en muziek combineerden was intrigerend”, zegt de ook als gastdocente van de Maastrichtse toneelschool werkzame regisseur over ‘haar’ protegees. “In dit stuk was de  theatrale uitdaging met name, om tekst en muziek tot een onlosmakelijk geheel te vormen. Dat is volgens mij goed gelukt, daar hebben we heel wat fases voor moeten doorlopen, zodat je uiteindelijk een compact verhaal overhoudt waarin al het overbodige is weggelaten.”
Marks houdt ervan om met jonge mensen te werken, ongeacht of dat in het klas- of het repetitielokaal is: “Jongeren beschikken over allerlei ideeën die ze, gedreven als ze zijn, willen uitproberen. En het gebeurt herhaaldelijk dat ik geïnspireerd door ze raak. Bovendien kan ik zo mijn ervaringen als theatermaker delen.” Het volgende project met Via Berlin staat dan ook al op stapel. “Dat wordt een voorstelling die “Vanaf nu heet je Pjotr” gaat heten.”

Via Berlin is met Een Mond vol Zand op di 25 januari te zien in Theater aan het Spui. Meer informatie: www.theateraanhetspui.nl of http://www.orkater.nl/nieuwkomers.